Ken je dat, dat je denkt dat rust vanzelf komt? Dat als je nog maar even doorzet, je nog één taak doet of iets nog één week volhoudt, dat het daarna rustiger gaat worden? Dat het leven op een dag ineens zegt: “Zo, nu heb je rust.” Precies. Dat moment is nog nooit geweest en je wacht er nog steeds op.

Dat gevoel dat je altijd nét achter de feiten aanloopt. Dat je hoofd vol blijft, zelfs als je agenda leeg lijkt. Dat je lichaam blijft draaien, zelfs als je op de bank zit. Dat je wacht op een moment dat maar niet komt. Dan ben je eigenlijk al te laat en is het noodzaak dat je voor rust kiest, want je kan er op blijven wachten maar rust komt niet naar jou toe; jij moet naar die rust toe.

En dat klinkt simpel, maar het is een van de moeilijkste dingen om aan toe te geven. Want zolang je wacht op rust, hoef je geen keuzes te maken. Je hoeft geen grenzen te trekken. Je hoeft niemand teleur te stellen en je hoeft al helemaal jezelf niet op één te zetten. Wachten voelt veiliger dan kiezen.

Uitputtingsslag

Wachten op rust terwijl je het zó nodig hebt put je uit. Je merkt aan je lijf dat sneller moe bent, je hoofd zit altijd vol en geduld heb je al helemaal niet meer. Je voelt constant het gevoel van “nog even, nog even, nog even…” Maar waar wacht je dan eigenlijk op? Want niemand anders gaat de keuze voor je maken. Niemand anders gaat die agenda leeggooien.

Geen luxe

Rust is geen luxe, niet iets wat je pas krijgt als je genoeg hebt gedaan. Maar in onze maatschappij wordt rust als beloning neergezet, als iets wat je moet verdienen. Dat is toch raar? Rust moet juist een prioriteit zijn. Een grens die je niet hoeft uit te leggen. Iets wat je jezelf gunt zodat je niet door hoeft te blijven gaan op reserves die je eigenlijk helemaal niet hebt.

Zo doe je dat

Rust is niet iets wat je krijgt, maar iets wat je jezelf geeft. En hoe vaker je dat doet, hoe normaler het wordt. Hoe minder je wacht, hoe minder je rent en hoe meer je leeft vanuit jezelf. Dus als jij dit leest en denkt: “Oeps, ik wacht ook altijd op rust”, weet dan dat je niet hoeft te wachten. Anders wacht je op het moment dat het te laat is. Kies vandaag maar alvast iets wat je structureel uit je agenda gaat schrappen en zeg nee tegen alles wat niet goed of als teveel voelt. En in het begin voelt dat onnatuurlijk, alsof je faalt of alsof je lui bent. Maar dat is alleen omdat je het zo lang anders hebt gedaan.

En onderschat de onrust die social media je geeft niet. Social media geeft ons continu prikkels. Het dopmanine-systeem van je brein wordt non-stop geprikkeld en elke like, nieuwe reel of notificatie geeft een mini-beloning. Niet groot, maar net genoeg om je brein te laten denken “Misschien komt er nog iets leuks of interessants… nog héél even verder scrollen…”. And there you go. Je brein krijgt geen rust door social media waardoor je de verbinding met jezelf kwijt raakt.

Dus gooi die apps voor onbepaalde tijd van je telefoon af, leeg je agenda en claim je rust.

Geniet van je reset!