Leuk, dacht ik nog, toen ik een artikel over performative reading in een tijdschrift zag staan. Ik bevond me op dat moment op een stoeltje aan de rand van het zwembad. Mijn haar drupte nog na toen ik met een stapel tijdschriften en boeken de zon in kroop. Met de rest van het gezin nog in het zwembad, drong hun gelach en gejoel steeds verder naar de achtergrond terwijl ik me tevreden tussen de letters begaf.

Naast schrijven vind ik het ook heerlijk om te lezen. Waar dan ook. Op de bank, aan het zwembad, op het terras, in een wachtkamer. En dan wel een echt boek, geen e-reader. En ja, ik heb een e-reader geprobeerd. Maar dan heb je nog steeds geen boek in je handen. Het ding van een goede €170,- ligt onaangeroerd in de kast. Ik denk dat ik er welgeteld een half boek op gelezen heb. Daar schaam ik me niet eens voor. Ik word gewoon echt heel erg blij van de geur van een nieuw boek. Een mooie kaft. Bladzijdes die door je vingers heen gaan…

Maar goed, aan het zwembad dus. Een goed tijdschrift kan ik altijd erg waarderen en het artikel over performative reading lonkte. Ik dacht aan spoken word, theater en literaire voordrachten. Maar na een aantal zinnen met het woord “cringe” erin werd het me duidelijk dat hier een heel ander soort van performative reading werd bedoeld.

Wildlezers

Niks poetry slams, maar claims over mensen die in het openbaar boeken lezen. Ik gaf de stapel boeken naast me een side eye. Ik ben zo iemand. Dit ging over mij. En wij -lezers in het wild- werden in het artikel neergezet als mensen die lezen om indruk te maken. Om belezen over te komen in plaats van dat daadwerkelijk te zijn. Wauw. Het zwembadwater drupte uit mijn haar op het tijdschrift en bevlekte het artikel. Net goed. Want áls ik het woord cringe al zou willen gebruiken dan zou precies dat mijn reactie op deze bijzondere claim zijn.

Wat een gekke kijk op lezen in het wild. Want het zou wel erg ver gaan als iemand een boek aanschaft met als doel net doen alsof je aan het lezen bent. Ik vraag me af waarom iemand dit zou denken. Misschien is het jaloezie? Boekenlezers omlaag halen omdat je jezelf geen tijd gunt om te lezen. Of misschien omdat het jezelf niet lukt om je blik los te trekken van je telefoon en een wildlezer wel.

En plein public, please

Er is niks fijner om jezelf te verliezen in een goed boek, waar dan ook. En ik gun iedereen het gevoel om enthousiast te worden van een boek. Dus wie weet inspireer ik daar aan dat zwembad wel iemand om óók en plein public een boek open te slaan. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat iemand er een boek bij pakt om daarmee een “kijk mij”- signaal uit te zenden. Want hallo: als ik ergens zit te lezen dan ben ik echt niet bezig met wat een ander van me denkt. Het betekent juist dat ik me op dat moment van de buitenwereld afsluit.

Dus performative reading? Wat mij betreft blijft dat het opvoeren van tekst voor een publiek. Lezen in het openbaar? Een wildlezer is er echt niet mee bezig om daar een performance van te maken. 😉

En dat tijdschrift heb ik doorgegeven aan de buurvrouw.